www.rian.ru

# داود پیرزاد: افغانستان - مساله حساس است

17/04/1389 13:06

خوانندگان گرامی!

شما می توانید نظرات خود درباره این مقاله را برای ما ارسال کنید، بهترین و جالب ترین نظرات همه روزه در بخش نامه های شما منتشر می شوند.

برای نوشتن نظرات خود اینجا کلیک کنید

محتوای مطالب منتشره می تواند مغایر با مواضع «ریا نووستی» باشد

استفاده از مطالب خبرگزاری «ریا نووستی» تنها با ذکر منبع مجاز است

( قابل توجه خوانندگان: اخبار افغانستان به زبان دری منتشر می شود)

اندری گریشنوف رئیس نمایندگی اژانس «ریا نووستی» در افغانستان در استانه کنفرانس بین المللی مورخ 20 جولای در باره افغانستان در کابل با داود پیرزاد تبعه افغانی الاصل هالند و نماینده حزب سوسیالیست هالند مصاحبه انجام داده که توجه شما را به برخی نقاط ان جلب میداریم.

داود پیرزاد میگوید: وقتیکه بعد از 25 سال دوری از وطن دوباره به اینجا برگشتم به حال وطن خود گریستم. شهر زیبا و ارام کابل را ویران دیدم و حالا نیز می بینم که بر سر ان چه میگذرد. فقر وتفاوت مدهش در سطح زندگی، کثافات، بی نظمی و خودسری ها مرا

حیرت زده ساخت.

در طول مدت زمان یک هفته اقامت در وطن تاریخی خود من هیچ چیزی مثبت احساس نکردم هیچ چیزی شایسته ان را ندیدم که به ان اشاره کنم که این نتیجه " حاکمیت نو دموکراتیک" می باشد. من چنین تصور کردم که در اینجا هر کس بصورت عمدی جهت نقض قانون سعی میکند. یعنی در کشور اصلاً قانون وجود ندارد. اگر افغانستان سال های 80 قرن گذشته، افغانستان دوران طفولیت مرا با افغانستان امروزی مقایسه کرد، پس به من حالت دردناک غیر قابل تحمل دست میدهد. امروز شما را در شهر مردم نا اشناء توهین کرده میتوانند. در سال های 80 چنین نبود و کلتور عنعنوی در بین مردمان وجود داشت که در ان زمان در پایتخت افغانستان زندگی میکردند. در شهر عمده تاً مردمان تحصیل کرده که در جمله انها شعرا، دانشمندان و نظامیان، کارمندان دولت وجود داشتند، به سر می بردند. به نظر من از ان افغانستان اثر هم بجا نه نمانده و در کابل بی قانونی و ستمگری مسلط می باشد.

-شما در باره ترکیب ملی شهر چه فکر میکنید؟

-من شخصاً اینترناسیونالیست هستم و برای من همه مردم یکسان می باشند. ولی، با تاسف، در اینجا سلطه یک قوم در همه جا محسوس است. و چنین احساس میشود که در کابل کدام سیاست خاص عملی میشود. من اصلاً نمیدانم که ایا این کار بطور خاص انجام میشود یا نه، ولی این احساس من است.

از هیچکس پوشیده نیست که عین وضع در اردو، پولیس و ادارات دولتی دیده میشود. سلطه اقلیت ها به چشم میخورد. دم از تساوی حقوق زده میشود، ولی نمایندگان قوم اکثریت - پشتون ها- که بیش از 50 % جمیعت کشور را تشکیل میدهد از حقوق شان محروم گردیده اند. از همینرو جای تعجب نیست که اکثریت جنبش طالبان و حزب اسلامی گلبدین حکمتیار را پشتون ها تشکیل میدهند. ایا شما فکر نمی کنید که جامعه جهانی، بدون انکه خود درک نماید، یک نوع وریانت "ایتلاف شمال" را ایجاد میکند و اقلیت های قومی را در تقابل با اکثریت پشتون ها قرار میدهد و بصورت ناخوداگاه کشور را به جنگ داخلی میکشاند؟ ایا خارجیان خود وضع بنبست حل منازعه مسلحانه را در اینجا تحریک نمی کنند؟

طوریکه در وطن شما میگویند - شرق کار باریک است. من میخواهم بگویم که افغانستان کار بسیار باریک است. افغانستان کشور است که در ان مناسبات قبیله ای و خویشاوندی بسیار انکشاف یافته می باشند. در افغانستان بیش از 300 سال پشتون ها حکمروایی نموده اند. این عنعنات در اینجا حتی در هوای کوهساران احساس میشوند. چنین وضع امور را نمی توان در ظرف یک، سه و ده سال تغییر داد. هر سیاست اشتباه امیز ملی در افغانستان به جنگ داخلی بسیار طولانی منجر میگردد که میتواند 50 سال طول بکشد. پشتون ها که اکثریت جمیعت کشور را تشکیل میدهند، هیچگاهی حاکمیت اقلیت ها را بر خود قبول نخواهند کرد. شاید از نقطه نظر مفاهیم اروپایی این درست و نورمال نباشد. در اروپا این دوران تقسیم به اساس ملیتی مدتها قبل سپری گردیده است. ولی برای افغانستان این کار نورمال محسوب میشود. و کاملاً روشن است که ان سیاست مرگبار که امریکایان در اینجا عملی میسازند، نتیجه خوب داشته نمی تواند.

-شما قبلاً گفتید که اتحاد شوروی در افغانستان پروژه های زیاد اقتصادی اعمار نموده بود و کارهای ساختمانی راه اندازی کرده بود. ایا شما کدام چیزی خاطره انگیز که در سال های حضور امریکایان و یا جامعه بین المللی ساخته شده باشد دیده اید یا خیر؟

-نه خیر من چنین چیزی را ندیده ام. وظیفه سفر من به افغانستان این است، تا واقعیت های امروزی افغانستان را به حزب سوسیالیست هالند برسانم و فلم مستند را در باره افغانستان امروز ی بسازم. وظیفه من، قبل از همه مستند ساختن زندگی اوارگان برگشته به افغانستان می باشد. حزب ما در هالند همیشه اطلاعات نادرست را در این باره دریافت میکند که اوارگان که به افغانستان بر میگردند در اینجا کمک های بزرگ را از حکومت و جامعه جهانی دریافت میدارند. من از یکی از چنین

کمپ ها دیدن نمودم و همه چیز را فلمبرداری کردم. وضع مهاجرین برگشته به وطن بسیار رقت بار و وحشتناک می باشد. من حتی از پول شخصی، به اندازه توان به انها کمک نمودم. مردم سالها هیچگونه کمک دریافت نمی کند. وقتیکه اعلامیه های پرسرو صدا در باره اینکه " گویا ما میلیاردها دالر کمک به مهاجرین برگشته به افغانستان روان میکنیم"، صادر میشوند، پس نسبت به این مساله باید به دیده تردید نگریسته شود. خود اوارگان برگشته به افغانستان میگویند که هیچگونه کمک را دریافت نمی کنند. من تلاش میکنم که یک کارخانه و یا یک فابریکه اعمارشده را دراینجا پیدا کنم که در ان حد اقل یک هزار افغان مصروف کار باشند. ولی من ، متسفانه، انرا پیدا نکردم. چنین چیزی اصلاً وجود ندارد. حتی پلان های ایجاد مشاغل هم برای اینده نزدیک وجود ندارند.

-اقای داود، شما به مثابه یک افغان راه بیرون رفت از وضع فعلی را چگونه می بینید؟ باوجود حضور تعداد بس بزرگ نیروهای بین المللی در جمهوری اسلامی افغانستان اوضاع سال به سال وخیمتر شده میرود، ایا این نگران کننده نیست؟ حل منازعه در افغانستان بر کدام اساس ممکن به نظر میرسد؟

-شرط اساسی و حتمی قطع منازعه مسلحانه در افغانستان خروج کامل نیروهای ناتو از افغانستان محسوب میشود. همه نیروهای خارجی باید خاک کشور ما را ترک کنند. و انگاه مردم بر سرقدرت خواهند امد که به برقراری نظم در اینجا قادر می باشند. این مردم به همه بسیار خوب معلوم می باشند، انها را بنام های مختلف می نامند. امروز بسیاری ها نمی میخواهند با انها بر سرمیز مذاکره بنشینند، باوجود انکه اکثریت مردم کشور از انها حمایت میکنند.

بعد از خروج نیروهای خارجی باید در کشور انتخابات نورمال و ازاد برگزار گردند. شاید لویه جرگه دعوت شود. ولی در هر صورت سرنوشت خود را باید خود افغانان تعین کنند.

خبرگزاری «ریا نووستی» روسیه، 17 سرطان.

اخبار مرتبط

11:04 24.04.1389 | عملیات کلوریشن اب اشامیدنی در افغانستان اغاز گردید
19:32 22.04.1389 | هنگام کنفرانس در افغانستان اسمان کابل برای 24 ساعت مسدود میگردد
10:15 21.04.1389 | حزب اسلامی افغانستان دادن اطلاعات محرم را به حکومت کابل نفی میکند
16:11 18.04.1389 | فرستنده : سعید